Ty idioto, zaufałem ci!

-Pamiętasz jak mnie miałeś przygarnąć? Z początku ponoć było ci to obojętne, potem wyglądało jakby… -Pride zamyślił się na chwilę- …jakby uciążliwe… Ale wiem, że nie było… Bałem się prawdy… Nawet jeśli miałaby mnie uszczęśliwić, przez dłuższy czas nie chciałem jej znać… To było zbyt dziwne po tym wszystkim…

Zostawiłeś mnie! Dlaczego udawałeś?! Dlaczego udawałeś, że wszystko jest w porządku?!

-A jak ciągle ci mówiłem, że wróciłbym? Kto tu komu miał zaufać? Byłeś kompletnym egoistą, nie pozwalałeś mi nigdzie iść, ale mimo wszystko… Kurwa, idioto, wróciłbym… - schował twarz w dłoniach, przeczesał palcami włosy - Szkoda, że to wszystko tak się skończyło…

…Nie bój się… Nic ci nie zrobię…

-Ja… Tak bardzo chciałbym ci zaufać…Tak jak na początku, pamiętasz? Jak głupie dziecko, które w rzeczywistości nie zna świata, które uczy się wszystkiego od podstaw… Wiem, że się zmieniam, wiem, że przybywa kłopotów… Ale nikt nie powiedział, że będzie łatwo… Przepraszam, jeśli…

No… Mam nadzieję, że wrócisz, przyzwyczaiłem się do ciebie…

-A kiedy ostrzegał cię, żebyś się nie zakochał? ‘Nie zakocham się’ powiedziałeś. Wiem, jak w nocy, po mocnej kłótni siedzieliście i rozmawialiście na ten temat. Myślałeś, że wszystko będzie w porządku, jestem sympatycznym chłopakiem, ale bez przesady, prawda? Więc dlaczego musiałeś złamać to słowo? Nie chcę mówić, że cierpię, to zabrzmi za bardzo… ironicznie. Nie lubię tego słowa – prychnął- za często się pojawia gdziekolwiek.

Po co chcesz iść?! Jeśli nawet nie wiesz gdzie ani do kogo?! Jeśli nawet nie wiesz, czy ktoś cię szuka?! Daj sobie spokój!

-Wszystko ponoć dla mojego dobra, prawda? Gdybyś kazał mi skoczyć z wieżowca, wypić arszenik… Musiałbym to wszystko zrobić, dla mojego dobra, tak?!... –zamilkł na chwilę, w pokoju panowała teraz cisza. Wstał, przeszedł się po pomieszczeniu, podszedł do okna- Wiem… To są już skrajne przypadki… Wiem że nie kazałbyś mi tego zrobić, ale… Ale najważniejsze, to że ciągle gdzieś obok byłem. Dla ciebie to było ważne… No… Może jeszcze poza moim uśmiechem, który z czasem coraz rzadziej gościł na mojej ślicznej mordzie, jak to zwykł mówić… Życie stawało się z resztą dokuczliwsze… Radość przestała być częścią mnie… Przez chwilę nawet odnalazłem swoje szczęście… co? –spojrzał na niego- nieeee… Nie wiem, co jest nim teraz… Musiałbym się zastanowić, czy jesteś ważniejszy od…